Ο Νάρκισσος στην μυθολογία και στην κοινωνία

Στην αρχαία μυθολογία, ο Νάρκισσος ήταν ένας νέος που ξεχώριζε για την ομορφιά του.

Όχι όμως μόνο γι’ αυτήν, ξεχώριζε κυρίως για την αδυναμία του να δει οποιονδήποτε πέρα από τον εαυτό του. Όσοι τον πλησίαζαν γοητεύονταν, γιατί ο Νάρκισσος ήξερε να στέκεται, να μιλά, να δημιουργεί την εντύπωση του σπουδαίου. Δεν έταζε πάντα ρητά, γιατί συχνά άφηνε τους άλλους να συμπληρώσουν μόνοι τους τις υποσχέσεις.

Από την άλλη η Ηχώ ήταν μια νύμφη καταδικασμένη να επαναλαμβάνει τα λόγια των άλλων. Όταν είδε τον Νάρκισσο, τον ερωτεύτηκε. Όχι επειδή της είπε κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή πίστεψε σε αυτό που φαινόταν ή αυτό που ήθελε να δείχνει.

Εκείνος όμως δεν μπορούσε να την ακούσει πραγματικά. Όχι από κακία, αλλά από ανικανότητα. Γιατί ο κόσμος του χωρούσε μόνο μία φωνή και ήταν η δική του.

Η τιμωρία του Νάρκισσου ήταν να ερωτευτεί την αντανάκλασή του στο νερό. Κάτι τέλειο, λαμπερό, αλλά ανύπαρκτο. Ένα τίποτα που έμοιαζε με τα πάντα. Και όσο προσπαθούσε να το αγγίξει, τόσο απομακρυνόταν. Έτσι έμεινε μόνος, καρφωμένος σε ένα είδωλο που δεν μπορούσε ποτέ να τον ανταποδώσει.

Ένας ωραίος μύθος…θα μου πείτε! Που δεν μιλά απλώς για ματαιοδοξία, μιλά για ανθρώπους που παρουσιάζονται ως πλήρεις, αλλά ουσιαστικά είναι άδειοι.

Που δημιουργούν προσδοκίες χωρίς να τις υποσχεθούν ρητά, και αφήνουν τους άλλους να χαθούν μέσα σε αυτές. Και το συμπέρασμα είναι απλό…όταν κάποιος δεν έχει χώρο να δει πέρα από τον εαυτό του, δεν έχει χώρο ούτε για εσένα. Ό,τι κι αν δείχνει. Ό,τι κι αν τάζει.

https://www.facebook.com/share/p/17sy92eCAi/?mibextid=wwXIfr